
Пасля года працы мая OwlMeans Platform цалкам састарэла. Я зразумеў гэта адразу пасля рэлізу і выпрабаванняў з рэальнымі карыстальнікамі. Яны не заўважылі, а я заўважыў. Вядома, я ведаў пра гэта яшчэ напрыканцы вясны. Цяпер трэба разабрацца, чаму я тады нічога не зрабіў і што з гэтым рабіць далей.
Я мог затрымаць рэліз і спачатку замяніць рухавік. Але прадукт ужо быў гатовы да выпуску, а старая рэалізацыя магла заставацца даступнай падчас пераходу. Я хачу перарабіць яго ядро прыкладна за тыдзень. Цікава, якую частку гэтага ядра насамрэч трэба замяніць.
OwlMeans па-ранейшаму праводзіць адну карыстальніцкую гісторыю праз загадзя вызначаны працэс праектавання і рэалізацыі. Звязаныя функцыі рухавік апрацоўвае ў асобных запусках, нават калі яны залежаць ад адных і тых жа рашэнняў. Прапанаваная замена захоўвае залежнасці і механізмы аднаўлення, але дае агентам больш свабоды даследаваць задачу ў межах кожнай фазы.
Калі табе зручней глядзець, чым чытаць, пачні з гэтага відэа. Відэаразбор Uroboros ахоплівае пачатковы праект: межы застасункаў, патрабаванні да сумяшчальнасці і пераход да гібрыднага выканання.
My AI platform was outdated at launch. Here is what I am changing | Uroboros.
Гісторыі і выкананне
Карыстальніцкая гісторыя апісвае тое, што патрэбна чалавеку. Але апісаны ў ёй аб’ём працы не абавязкова падыходзіць для аднаго запуску агента.
Возьмем статус замовы. Кліент яго бачыць, аператар — змяняе. Дзве звычайныя гісторыі маюць агульныя станы, правілы доступу і кантракты API. Калі апрацоўваць іх асобнымі запускамі, рухавіку давядзецца двойчы аднаўляць значную частку тых самых ведаў. Ад маленькіх картак застасунак за імі меншым не робіцца.
Я выкарыстоўваў невялікія гісторыі, каб задачы ўкладаліся ў кантэкст, з якім можна было прадуктыўна працаваць. Так было відаць і ход працы. Няўдалы запуск можна было аднавіць без патрэбы пачынаць увесь праект нанова. Кампраміс быў разумны, але прывязваў апісанне функцыі да стратэгіі выканання.
Пазней я пачаў эксперыментаваць: аб’ядноўваў звязаныя задачы вакол падсістэмы. Гэта дазваляла прадумаць агульныя паводзіны перад тым, як ствараць асобныя функцыі, што імі карыстаюцца. Я хачу захаваць гісторыі як апісанні і крытэрыі прыёмкі, але дазволіць выконваць звязаныя гісторыі разам.
Большыя вокны кантэксту даюць гэтаму эксперыменту больш прасторы. Гэта даўно не навіна: Google анансаваў абмежаваны папярэдні доступ да Gemini 1.5 з кантэкстам на мільён токенаў у лютым 2024 года. Але сама ёмістасць не выбірае патрэбны код і не выяўляе залежнасці, схаваныя ў іншым пакеце.
У працы Lost in the Middle Лю і яго калегі выявілі, што пошук інфармацыі залежаў ад яе месца ў кантэксце. Іх даследаванне 2024 года ахоплівала канкрэтныя мадэлі. Для цяперашняга рухавіка карыснейшая праверка — ці знаходзіць ён і ці выкарыстоўвае код, патрэбны для змены.
Што варта пакінуць у канвееры
Цяпер распрацоўка гісторыі пачынаецца са стварэння StoryDesign. Ён захоўвае экраны, кампаненты, узаемадзеянні, даныя і патрабаванні да асяроддзя выканання. На этапе рэалізацыі рухавік чытае гэты захаваны праект і піша застасунак. Так рухавік атрымлівае артэфакт, які можна праверыць, дапрацаваць і выкарыстаць, каб аднавіць працу.
Некаторыя задачы праектавання выконваюцца паралельна. З іншымі трэба пачакаць: спачатку на этапе кампаноўкі вызначаецца месца кампанента. Толькі потым яго шлях можна выкарыстоўваць у працы над UX і данымі. Рэалізацыя мае дваццаць крокаў з асобнымі назвамі, сярод іх — тыпы, рэсурсы, даменная логіка, эндпойнты, фонавыя апрацоўшчыкі, сховішчы стану, прадстаўленні, правілы доступу і навігацыя.
Гэтыя залежнасці маюць канкрэтныя наступствы. Апрацоўшчыку патрэбна дэкларацыя аперацыі ў чарзе, якую ён запускае. Правілам доступу патрэбны эндпойнт, які яны абараняюць, а навігацыі — экраны, на якія яна спасылаецца. Код можа забяспечыць такі парадак, каб мадэлі не даводзілася штораз вызначаць яго нанова.
Кожны завершаны крок праектавання таксама захоўвае рэвізію. Калі працэс аварыйна спыніцца, падчас наступнага запуску рухавік зможа прачытаць праект і працягнуць працу. Адна пазнака «гатова», калі сама праца не захавана, была б даволі аптымістычным механізмам аднаўлення.
Гэтыя механізмы я маю намер пакінуць. Канвеер задае парадак выканання і залежнасці. Яго крокі ўжо звяртаюцца да мадэляў, каб генераваць змест і спрабаваць выпраўляць памылкі. Канвеер кантралюе, калі рабіць гэтыя выклікі і што павінна быць гатова да пачатку наступнага кроку.
Складаныя рашэнні ўзнікаюць унутры кроку. Якія файлы агенту трэба прагледзець? Ці дастаткова кантэксту ён знайшоў? Ці запатрабуе змена гэтага кампанента змяніць яшчэ адзін? Адказы залежаць ад таго, што агент выявіць ужо падчас працы.
У артыкуле Building effective agents за снежань 2024 года Anthropic аддзяляе загадзя вызначаныя працоўныя працэсы ад сістэм, дзе мадэль сама выбірае наступнае дзеянне. Гібрыдны падыход дазваляе захаваць вядомыя залежнасці і пакінуць месца для даследавання там, дзе шлях можа адрознівацца. Інжынерная задача — вызначыць, якія рашэнні можна пакінуць у гэтых межах.
Агенты ўнутры і звонку
Кансоль свабоднага палёту ўжо дае агенту магчымасць працаваць праз канвееры з зададзеным парадкам. Ён можа праглядаць файлы і карыстацца інструментамі для працы з кодам. Калі хост дае шлюз, агент таксама можа спраектаваць гісторыю, прачытаць або змяніць гэты праект, рэалізаваць яго і аднавіць запуск. Без шлюза інструменты ніжэйшага ўзроўню застаюцца даступнымі.
Выклік канвеера не дае агенту дазволу змяняць усё ўнутры яго. Праўка праекта можа змяніць тое, што робіць кампанент. Шлях або псеўданім, які прызначыў рэестр, застаецца нязменным, бо іншыя часткі застасунку ўжо выкарыстоўваюць гэтую назву.
Гэтак жа трэба адрозніваць умовы, пры якіх працу нельга працягваць. Вычарпаны баланс мусіць цалкам спыняць цыкл. Калі вярнуць гэта як звычайную памылку інструмента, мадэль можа паспрабаваць іншую аперацыю і зноў выдаткаваць сродкі. Тут паслужлівасць недарэчная.
Я хачу наладзіць і адваротную схему: цыкл агента ўнутры фазы канвеера з зададзеным парадкам. Прапануюцца такія фазы: падрыхтоўка, серверная частка, вэб-частка, злучэнне і праверка. У межах фазы кожны элемент працы мае свой праект, застасунак, запісы рэестра і кантракты.
Агент чытае патрэбны код, уносіць змену, запускае праверку і выпраўляе тое, што не спрацавала. Калі падчас спробы высвятляецца, што бракуе залежнасці, агент можа даследаваць яе перад наступнай спробай. Знешняму канвееру больш не патрэбны новы крок для кожнай знаходкі, з якой можна разабрацца лакальна.
Для гэтага патрэбны інструменты, якія можна паўторна запускаць, і праверкі для асобнага элемента працы. Калі пасля перапынення паўтарыць аперацыю запісу, яна не павінна стварыць другі артэфакт або страціць наяўны. Пасля запуску з зададзенымі межамі цыкл мусіць вярнуць або правераны вынік, або падрабязнасці пра тое, што засталося нявырашаным.
Цяпер эндпойнт гісторыі, які не адказвае, можа не прайсці валідацыю. Пасля абмежаванай колькасці спроб выпраўлення дымавы тэст можа пакінуць папярэджанне. Гэта розныя вынікі. Лакальны цыкл мусіць захаваць гэтую розніцу, калі вяртае кіраванне канвееру, у якім працуе.
Я пакіну просты працоўны працэс як базу для параўнання. У працы Agentless за 2024 год Ся і яго калегі выкарысталі структураваны пошук месца змены, выпраўленне і валідацыю. Іх падыход канкурыраваў з агентамі з адкрытым зыходным кодам, якіх ацэньвалі на SWE-bench Lite. Цыкл агента мусіць апраўдаць сваё месца.
Артыкул пра SWE-agent за 2024 год паказаў, як інтэрфейсы навігацыі па рэпазіторыі, рэдагавання і тэставання ўплывалі на вынікі інтэрактыўнага агента. Таму «дадаць цыкл» — толькі самы пачатак працы. Яшчэ трэба ацаніць інструменты вакол яго і паводзіны гатовай сістэмы. Ніводная з гэтых прац не даказвае, якім будзе вынік для OwlMeans.
Супольная праца ў некалькіх застасунках
У прыкладзе з замовай аб’яднаны запуск планаваў бы пераходы статусу з улікам абедзвюх гісторый — кліента і аператара. Іх экраны і эндпойнты выкарыстоўвалі б гэтае агульнае рашэнне. Дзяліць рэалізацыю на меншыя часткі ўсё яшчэ было б карысна. Паўтараць праектаванне даменнай мадэлі — не.
У рухавіку крокі адной гісторыі ўжо карыстаюцца агульным станам этапу. Узгодненаму запуску патрэбныя агульны працоўны кантэкст і рэестр для некалькіх гісторый, але асобны вынік для кожнай. Калі адна гісторыя застаецца часткова гатовай або завяршаецца няўдала, вынік мусіць называць яе і тлумачыць прычыну.
Калі адпраўляць увесь рэпазіторый з кожным выклікам, агульны кантэкст будзе выкарыстоўвацца марнатраўна. Пачынаць варта з праекта і вядомых кантрактаў, а дэталі рэалізацыі чытаць, калі праца да іх дойдзе. Anthropic апісвае такое выкарыстанне спасылак і інструментаў у сваіх рэкамендацыях па інжынерыі кантэксту за верасень 2025 года.
Адзін запуск па-ранейшаму можа ўключаць шмат выклікаў, праверак і кантрольных кропак. Яго задача — трымаць звязаныя рашэнні разам на працягу ўсіх гэтых выклікаў. Я яшчэ не вымяраў, ці паляпшаюцца вынікі і ці ёсць практычная карысць ад таго, што адзін і той жа кантэкст перадаецца радзей.
Структура згенераванага праекта стварае яшчэ адну мяжу. Цяпер ён мае адзін вэб-сайт і API для гасцявой, карыстальніцкай, адміністратарскай і аператарскай абласцей. Вобласць апісвае, для каго прызначаны экран. Яна не дае асобнаму застасунку ўласнай структуры фронтэнду і API.
Сама OwlMeans ужо ўладкавана складаней. Кліенцкі інтэрфейс, сэрвісы кіравання, выкананне агентаў і публікацыя маюць розныя абавязкі. Генератар, які разумее толькі адну пару «вэб/API», не можа апісаць нешта падобнае.
План Uroboros дадае мапу застасункаў, каб размяркоўваць паміж імі вобласці і функцыянальнасць. Даныя, бізнес-логіка і фонавыя апрацоўшчыкі застаюцца агульнымі на ніжнім узроўні. Калі гісторыя закранае некалькі застасункаў, рухавік мусіць правесці змену праз усе.
Змяніць трэба вызначэнне шляхоў, праектаванне, рэалізацыю, папярэдні прагляд, публікацыю, стан асяроддзя выканання і інструменты канектараў. Радок «падтрымлівай некалькі застасункаў» у запыце гэтую працу не зробіць.
Для наяўнага праекта без мапы застасункаў прапануецца запасны варыянт — адзін застасунак main. Яго шляхі і паводзіны застаюцца ранейшымі. Змена тэрміналогіі рухавіка не павінна прымушаць кліентаў перабудоўваць праекты, якія ўжо працуюць.
Міграцыя і Uroboros
На змену ядра я адводжу прыкладна тыдзень. Гэта пакуль мэта, а не дасягнуты вынік.
Першая частка працы ахоплівае аснову і маршрутызацыю застасункаў. У шырэйшым плане далей ідзе распрацоўка агентамі ўнутры фаз, а за ёй — узгодненыя запускі для звязаных гісторый. Падчас міграцыі стары канвеер мусіць заставацца даступным побач з новым. Наяўныя запускі павінны скончыцца там, дзе пачаліся; новы шлях можна ўключаць асобна для кожнага праекта.
Першая праверка сумяшчальнасці наўмысна простая: перанесці наяўны праект у асяроддзе распрацоўкі і пераканацца, што ён па-ранейшаму запускаецца і працуе. Далейшыя скразныя праверкі ахопліваюць нагляд, паводзіны чат-бота і невялікі запланаваны праект з новай структурай.
Трэба параўнаць адны і тыя ж эталонныя прадукты на абодвух рухавіках. Запісаць збоі, папярэджанні, вынікі праверкі функцый, выдаткаваны час і даныя пра выкарыстанне мадэляў. Паспяховая зборка не пакажа, ці бачаць кліент і аператар адзін і той жа стан замовы. Для гэтага трэба праверыць сам сцэнар працы.
У сваіх эксперыментах з харнесам для працяглай распрацоўкі застасункаў за сакавік 2026 года Anthropic спалучыла планаванне, генерацыю і асобную ацэнку. Каманда таксама спрасціла часткі харнеса, калі паводзіны мадэляў змяніліся. Крок аркестрацыі варта захоўваць таму, што ён вырашае праблему цяпер, а не таму, што некалі яе вырашаў.
Uroboros — спроба навучыць OwlMeans распрацоўваць сістэму такой жа складанасці, як яна сама. Падтрымка некалькіх застасункаў дае структуру; узгодненыя запускі і фазы з агентамі павінны наладзіць працу па ўсёй гэтай структуры. Разам яны адкрываюць шлях да спробы, у якой OwlMeans будзе распрацоўваць саму сябе пад наглядам.
Я ўжо карыстаюся знешнім агентам для працы з кодам, каб змяняць рухавік. Я хачу даручыць супастаўную працу ўласнаму працэсу генерацыі OwlMeans, а потым незалежна праверыць вынік.
Для такой спробы трэба мець ізаляванае асяроддзе, вызначаную змену і папярэднюю версію, да якой можна вярнуцца. Адрэдагаваць зыходны код рухавіка — адзін вынік. Каб паказаць, што пасля гэтага рухавік працуе лепш, патрэбны асобныя доказы. Адказнасць за гэтую ацэнку я пакіну за сабой.